دعوت خود با آن مواجه بودند اشاره به زندگى انبياى پيشين و گرفتاريهاى آنها در مقابل اقوام گمراه و متعصب مىكند . نخست مىگويد : « ما پيش از تو در ميان امتهاى نخستين نيز پيامبرانى فرستاديم ( * ( وَلَقَدْ أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ فِي شِيَعِ الأَوَّلِينَ ) * ) . ولى آنها چنان لجوج و سرسخت بودند كه « هر پيامبرى به سراغشان مىآمد او را به باد استهزاء و سخريه مىگرفتند » ( * ( وَما يَأْتِيهِمْ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا كانُوا بِه يَسْتَهْزِؤُنَ ) * ) . اين استهزاء و سخريه به خاطر امورى بود : - براى شكستن ابهت پيامبران و متفرق ساختن افراد حقجو و حق طلب از گرد آنان . - براى ضعف و ناتوانيشان در مقابل منطق نيرومند رسولان الهى ، چون نمىتوانستند پاسخى به دلائل دندانشكن آنان بدهند متوسل به استهزاء يعنى حربه نادانهاى بى منطق مىشدند . - براى اينكه پيامبران سنتشكن بودند و با وضع نابسامان محيط به مبارزه برمىخاستند ، اما جاهلان متعصب كه اين سنتهاى غلط را جاودانى و ابدى مىپنداشتند از اين كار تعجب مىكردند و به استهزاء برمىخاستند . - براى اينكه سرپوشى بر و جدان خفته خود بگذارد ، مبادا بيدار شود و تعهد و مسئوليت بيافريند . - براى اينكه بسيارى از پيامبران دستشان از مال دنيا تهى و زندگانيشان بسيار ساده بود ، آنها كه شخصيت را بر اثر كوردلى در لباس نو ، و مركب زيبا ، و زندگانى مجلل ، مىدانستند ، تعجب مىكردند كه آيا يك انسان فقير و تهيدست ممكن است رهبر و راهنماى اينهمه جمعيت ثروتمند و مرفه گردد ؟ ! ، و به دنبال